มีแต่นักร้องง่ะ''I Love Youn Ha!!>O <''
Cute Purikura Onlinecute and dangerous

-MTV
-PoP

Nine lives

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว... มีครูกับลูกศิษย์นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งใกล้กับสนามหญ้าอันกว้างใหญ่ ทันใดนั้น ลูกศิษย์คนหนึ่งก็ถามขึ้นมาว่าลูกศิษย์ : อาจารย์คับ ผมสงสัยจังเลยว่า เราจะหาคู่แท้ของเราเจอได้ไงครับอาจารย์บอกผมหน่อยได้ไหมครับ ?

อาจารย์ : ( เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่จะตอบ) อืม มันเป็นคำถามที่ยากนะ แต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นคำถามที่ง่ายเหมือนกันนะ

ลูกศิษย : ์(นั่งคิดอย่างหนัก) ผมไม่เข้าใจครับ

อาจารย์ : โอเค งั้น เธอลองมองไปทางนั้นนะ ตรงนั้นน่ะ มีหญ้าเยอะแยะเลยใช่ไหม เธอลองเดินไปหาหญ้าต้นที่สวยที่สุด แล้วเด็ดมาให้ครูสิ ต้นเดียวเท่านั้นนะ แต่ว่าเวลาเธอเดินเนี่ยเธอต้องเดินไปข้างหน้าอย่างเดียวนะ ห้ามเดินถอยหลัง เข้าใจไหม

ลูกศิษย์ :ได้เลยครับอาจารย์ รอสักครู่นะครับ ( ว่าแล้วก็วิ่งตรงไปยังสนามหญ้า)

หลังจากนั้นไม่นาน….

ลูกศิษย์ : ผมกลับมาแล้วครับอาจารย์

อาจารย์ :อืม…แต่ทำไมครูไม่เห็นต้นหญ้าสวย ๆ ในมือเธอเลยหละ

ลูกศิษย์ : อ๋อ! คืองี้ครับ ตอนที่ผมเดินไปแล้วผมเจอต้นหญ้าสวย ๆ เนี่ย ผมก็คิดว่า

เอ่อ…เดี๋ยวก้อคงเจอต้นที่สวยกว่านี้ ดังนั้นผมก็เลยไม่เด็ดมัน แล้วผมก็ เดินไปเรื่อย รู้ตัวอีกทีมันก็สุดสนามหญ้าแล้วครับจะเดินกลับก็ไม่ได้ เพราะอาจารย์สั่งห้ามไว้

อาจารย์ : นั่นแหละ คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นในชีวิตจริงหละ

...เรื่องนี้ต้องการที่จะสื่ออะไรกับเรา….

ต้น หญ้า ก็คือ คนที่อยู่รอบ ๆ ตัวคุณ ต้นหญ้าที่สวยงาม ก็คือคนที่คุณชอบ หรือคนที่ดึงดูดคุณนั่นแหละ ทุ่งหญ้าก็คือ เวลา เวลาที่คุณจะหาคู่แท้ของคุณ อย่ามัวแต่เปรียบเทียบ แล้วคิดว่าคงจะมีที่ดีกว่านี้ เพราะถ้าคุณ มัวแต่เปรียบเทียบ คุณจะเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ อย่าลืมว่า ‘เวลาไม่เคยย้อนกลับ’ และไม่ใช่แค่ความรักเท่านั้น เรื่องนี้ยังสามารถใช้ได้กับการหาคนที่จะมาทำงานร่วมกับคุณในชีวิต หรือแม้กระทั่งงานที่เหมาะสมกับคุณ ดังนั้น มันจึงเป็นสัจธรรมที่ว่า จงรัก และไขว่คว้าโอกาสที่คุณมีในขณะนี้ อย่ามัวแต่เสียเวลา

...บางครั้งคนเราก็มีโอกาสเลือกแค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น…
----------------------------------------------------------------------
พ่อครับ...ผมขอยืมเงิน 200 บาท ครับ



" พ่อครับ ขอยืมตังค์หน่อย "

เสร็จจากงาน ถึงบ้าน
เกือบสามทุ่มเข้าไปแล้ว เขาเดินเข้าบ้าน
ที่ดูเงียบเหงา เนื่องจาก ภรรยาเสียชีวิตไปเมื่อปีกลาย

ทิ้งลูกชายคนเดียวไว้ กับเขาให้หา เลี้ยงลูกตามลำพัง
ดีว่าเจ้าหนูน้อยพอจะช่วยตัวเองได้บ้าง
อาหารก็กิน อาหารปิ่นโต ที่ผูกประจำ หากินเองได้
ทำให้ ไม่เป็นภาระมากมายนัก

เข้ามาในบ้าน เหงื่ออาบแก้มยังไม่ทันได้พัก ผู้เป็นพ่อ
เห็นหน้าลูกชายวัยซน ที่รอรับเอ่ยปากทัก

" พ่อครับวันนี้ทำงานเหนื่อยมั้ยครับ "
" เหนื่อยสิ ลูกแล้ววันนี้ทำการบ้านเสร็จแล้วเหรอ "
ผู้เป็นพ่อตอบเนือย ๆ พร้อมกับถามต่อด้วยความเคยชิน

" เสร็จหมดแล้วครับ คือ...ผมมีเรื่องบางอย่างอยากจะถามพ่อน่ะ พ่อว่างหรือยังครับ "
ลูกชายตัวน้อยถามต่อ

''เดี๋ยวพ่อจะไปอาบน้ำ หาข้าวกินข้าวซักหน่อย
แล้วคงจะเข้านอน วันนี้เหนื่อยเหลือเกินว่าแต่แกจะถามอะไรพ่อเหรอ "
ผู้เป็นพ่อถามด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

" คือผมอยากรู้ว่า พ่อทำงานได้ค่าจ้างวันละเท่าไรครับ "
ลูกชายถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ

เค้าหันมามองหน้าลูกชาย พร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
แล้วผู้เป็นพ่อก็ตอบไปว่า...

" วันละสี่ร้อย "


" งั้นผมขอยืมตังค์พ่อซักสองร้อยได้มั้ยครับ "
ลูกชายตัวน้อยเอ่ยปากด้วยสายตาวิงวอน

" หา แกว่าไงนะ "
ผู้เป็นพ่อขึ้นเสียงด้วยอารมณ์

ก่อนที่จะหันมาพูดกับลูกชายด้วยเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิม
" นี่ฟังนะ แกคิดว่าเงินทองหาได้ง่าย ๆ เหรอ กว่าพ่อจะได้เงิน สี่ร้อยบาท
ต้องทำงานเหนื่อยตั้งแต่เช้ายันค่ำ แต่พอกลับมาถึงบ้านเจอแกรอขอยืมเงิน
พ่อง่าย ๆ แบบนี้นี่นะ แกลองไปคิดดูให้ดีสิว่าแกทำประโยชน์อะไรให้พ่อบ้าง
พ่อถึงจะต้องให้เงินสองร้อยนี่ให้แกยืม "

เด็กชายยืนนิ่งมองหน้าพ่อไม่มีเสียงหลุดออกจากปาก
แต่น้ำตาไหลซึมลงอาบร่องแก้มทั้งสองข้าง
ก่อนที่จะหันหลังเดินกลับห้องตัวเองอย่างซึมเซา

หลังจากอาบน้ำเสร็จ แวะเข้าครัวหาข้าวปลากินเรียบร้อย
เขาเดินไปที่ระเบียง ความรู้สึกเคร่งเครียดที่ได้รับมาจากงานนอกบ้าน

เริ่มผ่อนคลาย คิดไปถึงอดีตที่ผ่านและงานที่ทำมาทั้งวัน
แล้วก็ย้อนกลับคิดไปถึงลูกชายตัวน้อยลูกเป็นเด็กดี ไม่เคยเกเร

ไม่เคยเอ่ยปากขอเงิน เพิ่มนอกจากเงินค่าขนมที่เขาให้ประจำวันเท่านั้น

แต่วันนี้ทำไม ถึงเอ่ยปากยืมเงิน



เมื่อสักครู่เขาเหนื่อยเกินไป หรือเครียดเกินไปหรือป่าว
ถึงได้ใช้อารมณ์กับลูกไปอย่างนั้น เมื่อได้คิด เขาก็เดินไปที่ห้องลูกชาย

ไฟในห้องนอนดับแล้ว เมื่อเปิดประตูเข้าไปเอื้อมมือเปิดไฟในห้อง

หนูน้อยนอนตะแคง หน้าตายังคงลืมจ้องมองมาที่ประตู

แก้มที่แนบกับหมอนชุ่มด้วยน้ำตา พร้อมเสียงสะอื้นเบา ๆ อยู่คน เดียว

เขาเดิน ไปนั่งที่ขอบเตียงมือลูบผมลูกชายเบา ๆ พร้อมกับ
เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเครือ จุกคอ

" พ่อขอโทษนะลูก เมื่อกี้พ่อเหนื่อยมามากเลยใช้อารมณ์กับลูกมากไปหน่อย
จริง ๆ ตะกี้พ่อไม่ได้ถามลูกด้วยซ้ำว่า ลูกอยากยืมเงินพ่อไปทำไม ลูกอาจจะมี
เหตุจำเป็นที่จะ ต้องใช้เงินก็ได้ เงินแม้ว่าจะหาได้ลำบากไม่ได้ได้มา ง่าย ๆ

แต่ถ้าลูกมีเหตุผลเพียงพอ พ่ออาจจะให้ยืมก็ได้ เพราะว่าลูกน่ะสำคัญสำหรับพ่อ

เหนือสิ่งอื่นใด และพ่อรักลูกจ๊ะ "


" ว่าแต่...ไหนลูกลองบอกพ่อสิว่า ลูกอยากยืมเงินสองร้อยไปทำอะไร "
ผู้เป็นพ่อถามลูกชายที่มองหน้าพ่อนิ่ง ด้วยน้ำเสียงปราณี เต็มเปี่ยมด้วยความรัก

ลูกชายตัวน้อย ส่งเสียงสะอื้นจากลำคอ
" พ่อครับ ตั้งแต่แม่ตายผมเห็นพ่อต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินทุกวัน

จนไม่ได้พัก ไม่ได้อยู่กับผมเลย เราแทบไม่มีเวลาได้อยู่ด้วย กัน
ผมเลยค่อย ๆ เก็บค่าขนมของผมไว้ ตลอดมา

จนถึงตอนนี้ผมเก็บได้สองร้อยบาทแล้ว แต่พอผมรู้จากพ่อ

ว่าพ่อทำงานได้ค่าจ้างวันล่ะสี่ร้อยผม จึงอยากยืมพ่อเพิ่มอีกสองร้อย
ให้เป็นสี่ร้อยเพื่อจะได้ใช้เป็นค่าจ้างให้พ่อได้พักได้อยู่กับผม ซักวันนึง ครับ "

เงินทอง อาจจะจำ เป็น ต่อการดำรงชีวิต
แต่ ‘ครอบครัว’ ยังคงต้องการ ความรัก ความอบอุ่น และ เวลาที่มีให้ แก่กัน
" อย่าห่วงงานจนลืม ครอบครัว และ คนที่คุณรัก ''